ÖZEL EĞİTİMDE TEMEL KAVRAMLAR

Özel eğitim gerektiren birey:
Özel gereksinimli çocuklar MEB ÖEH Yönetmeliğinin Özel eğitim gerektiren birey terimi altında ;Çeşitli nedenlerle bireysel özellikleri ve eğitim yeterlilikleri açısından akranlarından beklenilen düzeyde farklılık gösteren birey olarak tanımlanmaktadır.
Zedelenme :
Bireyin doğum öncesi doğum anı veya doğum sonrası oluşan çeşitli etmenlerle organların işlevlerini yerine getirmede ve görevlerini yapmada etkili olan zorlanım durumudur.

Yetersizlik:
Zihinsel fiziksel davranışsal yada duyu organlarının zedelenmeye bağlı olarak tümü yada kısmen işlevlerinde gözlenen kayıpların ortaya çıkardığı durumu ifade eder. Birey yetersizliğe bağlı olarak çoğu kimsenin gördüğü gibi görmeyebilir yada öğrendiği gibi öğrenmeyebilir.

Engel:
Yetersizliği yada özrü olan bireyin çevreyle etkileşimde karşılaştığı problemi tanımlamaktadır. Engel kişinin çevreye uyum sağlayamamasını kapsar. Kişinin yetersizliği nedeniyle çevreye uyum sağlayamamasından kaynaklanır. Yetersizlik bazı ortamlarda engele yol açabilir. Yetersizliğin engele dönüşmemesi için dikkate alınması gereken iki temel konu vardır.

1 Yetersizliği olan çocuğa özel yetiştirilmiş öğretmenler özel düzenlenmiş BEP ve uygun öğretim stratejileri ile bilgi ve beceri kazandırılarak

2 Yetersizliği olan çocuğun içinde yaşadığı çevreyi onun yaşayabileceği hale getirmek

Yetersizliği öne çıkaran ve çocuğun kendisini arka plana atan yaklaşımda doğal olarak yetersizlikleri belirleyen etiketler kullanılmaktadır. Etiketlemenin çeşitli faydaları olduğu gibi sakıncaları da vardır.

Etiketlemenin sakıncaları
-Etiketleme bireyin yetersizliği üzerinde durduğu için bireyin neleri yaptığı ya da yapabileceği değil yapamadıklarına odaklanır.

-Çocuğun arkadaşları ve akranları tarafından damgalanmasına ve reddedilmesine yol açmaktadır.

-Çocuğun özgüven geliştirmesini olumsuz yönde etkiler

-Düşük beklenti geliştirilmesine neden olur.

-Yanlış öğrenmeler için mazeret olur.

-Çocuğu normallerden uzak tutar.

Etiketlemenin ön plana çıktığı ve tıbbi tanılamaya dayalı bu geleneksel yaklaşım yerini artık günümüzde çeşitli yetersizliği olan çocuğun topluma tam katılımını engelleyen etmenleri ortadan kaldırmaya yada en aza indirmeye çabalayan düzenlemeleri savunan yaklaşımlara bırakmaktadır.

En az kısıtlayıcı ortam:
Bu ortam genellikle çocuğun yetersizliği olmayan akranlarıyla yaşadığı çevreden ailesinden mümkün olduğunca en az ölçüde ayrı tutulmasını ve çocuğun gelişimini en üst düzeyde geliştirmeyi amaçlayan ortamlardır. Normalleştirme amaçlanmaktadır.

Erken müdahale:
Yetersizliği yada gelişimi risk altında bulunan erken çocukluk dönemindeki çocuklar için özel eğitim ve ilgili hizmetlerin durum saptanır saptanmaz uygulamaya başlamasına erken müdahale denilmektedir.

Normalleştirme :
Yatılı kurumlardan vazgeçme ve kaynaştırmadır. Bireyin sahip olduğu yetersizliğin engel durumuna dönüşmemesi için mümkün olan her tür çevresel ve eğitsel ortamdaki düzenlemelerdir.

Kaynaştırma:
Özel gereksinimi olan çocukların günlük yaşamda engelli olmayan bireylerle etkileşimde bulunmalarını sağlayacak olanakları vermek üzere aynı eğitim ortamında birlikte ancak kendi gizil güç ve yeteneklerine uygun olarak bireysel eğitim programlarıyla eğitim olanağı sağlayan düzenlemelerdir.

Sevebilirsin...

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir